Harini aku bukak puasa dengan Marina dan Dhati. Dekat Cafe Scirocco. Sebenarnya ni kali keempat berturut-turut aku berbukak kat sini, setiap kali dengan orang yang berbeza. Mungkin sebab suasana dia agak romantik dan tak terlalu 'ketempe-an', aku rasa tenang nak habiskan hari-hari terakhir aku kat situ.
Aku terharu dengan budak comel 2 orang ni. Sebab sanggup reply tweet aku masa aku buat muka tak malu ajak siapa-siapa nak berbukak dengan aku 7hb Ogos ni, sebab aku sorang :( Laju je diorang reply offer diri. Oh tak lupa lagi sorang, Amirah Ali. Ya Allah, tak terajak aku dia tadi..sorry :(
Lepas je Marina hantar aku kat Swarnagiri, aku naik lif. Tingkat 6. Aku bukak pintu rumah aku. Penuh dengan plastik sampah. Tempat lain semua kosong. Aku masuk bilik Fana. Kosong. Aku tutup pintu. Aku tengok bilik Myra. Kosong. Aku tutup pintu. Aku duduk atas katil. Blur. Ada satu masa aku sampai terlupa aku sorang dalam rumah tu. Terbayang-bayang pulak Fana keluar dari bilik dia dengan cara jalan yang aku dah hafal, pergi dapur curi makanan dari peti ais ataupun bancuh kopi.
Aku text F. "k taktau nak buat apa ni. tido boleh tak?"
"I know how u feel. Selalu pun saya yang balik paling lambat. I'll go to each place, dan ingat balik apa yang berlaku kat situ. Tapi takpayahla buat, nanti nangis pulak."
Pukul 9.30. Jiran aku mesti dah balik. So, aku keluar, tepat-tepat dengan bunyi lif tingkat 6. Syafiq rupanya. Aku panggil dia, kasitau aku nak bagi something. Aku hulur duit untuk junior rumah aku nanti. Then aku masuk balik ambil extra food nak bagi kat rumah sebelah.
Muka budak ni baguih la. Senyum dia, macam excited gilaaa jumpak kita padahal memang tak kenal pun. Dia kata, kalau jadi apa-apa maila ketuk. Pastu dia suruh aku gi rumah batchmates perempuan dia kat bawah kalau takut. Aku cakap, takpela, aku nak bersentimental dengan rumah aku. Dia gelak. Aku terus masuk rumah.
Aku text sorang manusia yang banyak membantu aku dalam mendevelop pemikiran aku.
"Sorryla min. Kalau aku tak exam boleh aku sembang2 dengan ko."
Lepas tu aku keluar koridor. Aku tengok Medan Selera, lampu-lampu setiap apartment yang aku boleh nampak. Ya Allah sebaknya. Aku dah nak balik rupanya. Lepas tu baru aku perasan ada sebungkus pasir Serrafin. Seekor makhluk , hadiah Allah untuk aku selama sebulan aku kat Manipal. Serrafin ni macam anak pertama aku. Regardless of how cute other cat is, takde kucing lain boleh ganti tempat dia dalam hati aku.
Aku keluar bilik nak buang pasir tu kat dalam plastik sampah. Roses atas kotak. Hadiah orang dari Terengganu petang semalam. Terharunya Allah je yang tahu. Tengah-tengah aku syok tido, tiba-tiba loceng bunyi. Dia tanya siapa Nur Aminah, terus dia hulur sejambak bunga. Aaaah, I'm one typical girl yang suka bunga :) Cuma beza dia aku tak pegi bauuu bunga tu. Dan sekarang aku taktau nak bawak balik bunga tu ataupun tinggal sini..
Lepas tu, phone bunyi. Ada orang text..
"MAPS :("
Terus air mata aku mengalir laju je. It's from a friend yang aku selalu kacau kat library, dan selalu kacau aku balik. Orang yang tak sweet langsung, yang bila aku conteng wish ke apa ke kat kertas dia nak bajet comey, dia terus amek pemadam dan padam depan mata aku. Still, dia antara salah satu sebab aku kuat kat Manipal ni..
It's weird anyway y I'm crying. Logiknya, kadang-kadang kita memang tak jumpa orang tu selalu. So, kalau diikutkan takde beza pun kat mana kita ada. Sebab kalau kita dekat pun kita tak jumpa dia.
Maybe the feeling of being under the same sky, breathing the same air, gossiping about the same person, that makes us feel 'close' despite not seeing each other. And now, rasa jauh macam dah takkan jumpak dahhhh.
Manipal mungkinla tak best macam tempat lain. Kalau aku tersadai sorang-sorang takdak kawan, mungkin tempat ni jadi tak best. Tapi sebab kawan-kawan, Manipal is really something. Aku dah belajar sabar dengan perangai tempe yang memang mintak penampar. Dalam masa sama aku belajar empati dengan tempe yang miskin, serba serbi kurang, tapi penuh dengan rasa 'sedar diri' dan hormat pelanggan contohnya. Something yang aku rasa susah nak dapat kat Malaysia.
Apapun, pengakhiran aku kat Manipal ni, aku happy . Aku dah buat apa aku nak. Dah berusaha sedaya mampu. Dah berkawan selama boleh. InsyaAllah aku akan bawak semua benda ni ke mana je aku pergi :)
Aku balik Malaysia, teruskan hidup fasa lain. Dalam masa sama, ada tempe yang masih jalani hidup yang sama dengan tidur di bawah langit berselimutkan hujan.
Ingat tu Miyn. Syukur la selalu. Alhamdulillah :)
Bye Manipal. Thanks for developing me into a person I am now. Thanks semua orang (!) *wink* *lap ayaq mata* *lap hinguih*